บทที่ 114

มอร์กานา

แสงจันทร์สีซีดเซียวส่องลอดผ่านช่องระบายอากาศแคบๆ ของคุกใต้ดิน ทิ้งดวงแสงสีขาวนวลชวนป่วยไข้ไว้บนพื้นหินชื้นแฉะ ข้าเคลื่อนกายไปตามโถงทางเดินยาวด้วยท่วงท่าจงใจและสง่างาม อาภรณ์สีม่วงเข้มของข้าพริ้วไหวอยู่เบื้องหลังดุจเงาเหลว

ทหารยามคนหมาป่าร่างสูงตระหง่านสองนายยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องขังของแกร์ริ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ